Engin ein ástæða er fyrir því að fólk flutti vestur um haf. Fjöldi fólks fór vegna erfiðra aðstæðna en margir fóru beinlínis í leit að ævintýrum og nýjum tækifærum. Seinni hluti 19. aldar var erfiður veðurfarslega og markaðist einnig af miklum náttúruhamförum sem leiddu af sér efnahagslega erfiðleika. Hver kaldi veturinn rak annan með köldum sumrum í kjölfarið , ís lá að landinu, stormar, sandfok og snjókyngi leiddu til landfoks, uppskerubresta, heyskorts og falli búpenings um gjörvallt landið. Öskjugos árið 1875 þakti landið ösku norðan- og austanvert og eitrað gas jók enn við erfiðleika bænda í örvæntingarfullri lífsbaráttu þeirra. Fréttir utan úr heimi bárust til landsins um fjöldafólksflutninga til Norður-Ameríku frá Evrópu og líkt og í Evrópu voru Íslendingar að upplifa fjölmargar breytingar, svo sem ónóg tækifæri til að efnast af búskap sínum og fá notið annarra atvinnutækifæra. Margir hugsuðu til þess að geta eignast eigið landrými og fá notið hagstæðari tækifæra og losað sig úr þeim vonlitlu aðstæðum sem þeir bjuggu við.

Nokkrir velmegandi Íslendingar hrifust af ævintýrinu og voninni um hagnað. Ákvörðun þeirra var tekin af fúsum og frjálsum vilja frekar en af illri nauðsyn. Á seinni árum brottflutninganna fóru margir einnig til að tengjast fjölskyldu og vinum sem sestir voru að og voru tilbúnir til að veita þeim aðstoð og hjálp við að koma sér fyrir.